fbpx
4 mars 2019 Alegria e Liberta – Folkroddels

Alegria e Liberta – Folkroddels

Nieuwe plaat met Lucilla Galeazzi, Ialma, Didier Laloy, Maarten Decombel en Carlo Rizzo (CD)

ALEGRIA e LIBERTA is een album waar welluidende namen van de traditionele muziek aan meegewerkt hebben :

Lucilla Galeazzi is een klassiek geschoolde Italiaanse folkzangeres. Het album LA TARENTELLA dat ze maakte met o.a. l’Arpeggiatta behoort tot het allermooiste wat ik ooit gehoord heb.

Ook de percussionist Carlo Rizzo komt uit Italië. Ik ben niet vertrouwd met zijn werk.

IALMA is dan weer een Belgisch/Gallicische groep, waar de zang centraal staat (de zangeressen begeleiden zichzelf op de pandereta, een soort tamboerijn. Waar hun eerste platen zeer traditioneel waren, evolueerden ze naar bredere wereldmuziek. En ze stonden ook in 2002 aan de wieg van het prachtige project ‘La Paloma Negra’, samen met KADRIL. Later werden ze daar wel vervangen door ALUMEA. Al van bij het begin maakt de Belgische accordeonist Didier Laloy deel uit van de begleidingsgroep van Ialma. Zijn concert ‘invites’ waar hij vele tientallen muzikanten uitnodigde met wie hij ooit samenwerkte is misschien wel het allermooiste concert dat ik ooit bijgewoond heb.

En dan is er nog de super gitarist Maarten Decombel, waar ik ook al vele jaren fan van ben.

Om maar te zeggen, de verwachtingen waren hoog gespannen toen ik deze cd in de bus kreeg.

Heel wat nummers draaien om de zang. De instrumenten zijn vooral ondersteunend aanwezig. Zo begint de bekende Italiaanse traditional Bella Ciao (eigenlijk een strijdlied van de partizanen die vochten tegen het fascisme) acapella. Wat later vallen de instrumenten heel subtiel in. De sfeer blijft gevoelig en intens. De finale is echter uitbundig. Live zorgt dit wellicht voor de nodige ambiance in de zaal, maar hier vind ik dat de overgang wat te bruusk is.

Neen, geef mij dan maar ‘E’tempo dell’amore’. De accordeon begint zachtjes tot de andere instrumenten invallen, en er prachtig gezongen wordt, met de stem van Galeazzi in een glansrol. Zelfs al wordt er met zes gezongen, dan nog haal je haar er zo uit. De muzikale intermezzo’s zijn magnifiek. In ‘Sempre Ailala’ is het dan weer de uitgekiende samenzang van IALMA die de show steelt.

Live moeten ook nummers als ‘Notte Scura’ voor het nodige vuurwerk zorgen, ik hoop zelfs dat dit hun afsluitnummer wordt. Met ‘Ho Fatto’ als bisnummer.

Positief aan deze plaat is in elk geval dat de verschillende muzikale werelden mooi samengebracht worden, dat er mooie samenzang is, dat de muzikanten af en toe hun kunnen mogen etaleren. Nadeel is dat elk van hen al zo’n sterke albums afgeleverd heeft dat deze plaat onvermijdelijk met hun oudere werk wordt vergeleken. Mijn (strikt persoonlijke) conclusie is dat er magie ontbreekt, magie die vermoedelijk live wel aanwezig zal zijn.

Op de site van Homerecords kun je hier onderaan fragmenten beluisteren.

http://www.folkroddels.be/artikels/53885.html

Mot clé :
%d blogueurs aiment cette page :