Rootstime.be – Dani Heyvaert – 10/2017

Ik denk niet dat ik in de loop der jaren dat ik dit nevenvak uitoefen, al ooit een CD zo lang in huis heb gehad als deze, voor ik er iets kon/mocht over schrijven. Eind november 2016 kreeg ik de demoversie van deze plaat toegestuurd, maar de band was toen nog op zoek naar een firma die ze wilde uitbrengen. Dat duurde kennelijk nogal lang, want uiteindelijk duurde het tot drie weken geleden, voor de CD echt op het publiek losgelaten werd en de mensen achter Homerecords verdienen daarvoor nu al alle hulde. Het moet zijn dat ze echt geloven in dit project dat, zo denk ik toch te mogen zeggen met mijn beperkte kennis van zaken van “de markt”, al bij voorbaat als “nauwelijks verkoopbaar” moet omschreven worden.

Even duiden: The Advent of March is een Gents gezelschap, bestaande uit vijf vrouwen en één man, die vroeger door het leven gingen als Al Di Miseria, een schuilnaam, die ik altijd al geweldig grappig vond, maar dit terzijde. Dat zestal rond zanger/bassist/gitarist Jeroen De Brauwer wordt verder gevormd door fluitiste Annelies Heyvaert -mooie familienaam, maar geen verwante van ondergetekende-, toetsenvrouw Tine Allegaert, van wie ik de naam ken van bij Transpiradansa, drumster Annebelle Dewitte, die ik ooit wel eens met haar eigen kwartet aan het werk zag, gitariste Nicky Frissyn en, de vrouw waar zowat alles op deze plaat om draait, zangeres Helene Bracke.

Stuk voor stuk klassiek geschoolde muzikanten, die elkaar destijds in Gent tegen het studentenlijf liepen en altijd samen zijn blijven spelen. De plannen voor deze “Maxwell’s Delusion” ontstonden al een jaar of drie geleden, maar zoals u weet staan er tussen droom en daad wetten in de weg en praktische bezwaren, zodat het nadeel uiteindelijk eenvoordeel geworden blijkt te zijn: de muziek van deze “net-niet-opera”, zoals de band het zelf omschrijft, zit de muzikanten intussen zodanig goed in de vingers, dat ik denk dat ze ‘m helemaal uit het hoofd kunnen spelen en dat draagt onmiskenbaar bij tot de dynamiek die een stuk als dit toch wel nodig heeft o te kunnen boeien.

Nu, dit is niet meteen een plaat voor muzikale doetjes, die hun porties het liefste in drieminutendeuntjes opgelepeld krijgen: va bij de aftrap krijg je namelijk een serieuze schop onder je kont, wanneer de inleiding door fluit en piano via wat symfonische klanken, omgebouwd worden naar Stravinskyaanse jazzklanken. De personages die beetje bij beetje te voorschijn komen, zijn met drie en ik spiek even om u de meest accurate omschrijving te kunnen meegeven. Jack is een TV-verslaafde, functionele psychopaat, Maxwell een wanhopige disfunctionele nachtwaker en Fiona een corrupte, semi-functionele nouvelle-riche. Jack trekt zich nergens wat van aan, Maxwell is de gelatenheid en berusting zelve en Fiona is zich zelden bewust van enig plan-technisch falen. Ze heeft een nogal hoog ontwikkeld zelfvertrouwen, eigenlijk.

Dat zijn de personages die in deze liederencyclus van net geen uur, opgevoerd worden en waarin retro en avant-garde elkaar omarmen in het besef dat ze allebei “jazz” heten. Dat ook rock en dan vooral prog rock, middels de daarvoor zo typerende drumpartijen, het bindmiddel bij uitstek zijn voor deze erg pittige muzikale saus, vermijdt dat het mild cabareteske aspect, met de daaraan traditioneel verbonden lichtvoetigheid, niet de kans krijgt om te gaan overwegen.

Is dit dan een zwaarmoedige plaat? Nee, helemaal niet. Maar het is wel een veelgelaagd werkstuk, een edelsteen met veel facetten, die je elk apart onder het licht kunt houden en die elk op hun manier schitteren. Ver van elk platgetreden pad is dit, en net daarom zo verdomd interessant. Eén tip: als u beslist dit te gaan belsuieren, wat ik u van harte aanbeveel, zorg er dan voor dat u daar voldoende tijd voor neemt, want deze plaat nodigt uit tot beluisteren en herbeluisteren. Straf stuk, voorwaar!

———————————————————

http://rootstime.be/index.html?http://rootstime.be/CD%20REVIEUW/2017/OKT1/CD9.html

———————————————————

 

Mot clé :
%d blogueurs aiment cette page :