• Accueil
• Catalogue
• Contact
• Liens
• Radio

Nederlands
English

Voorstelling

Uit de projecten en reizen van Wouter Vandenabeele groeide de behoefte om een verhaal te vertellen, zonder woorden...

...met de viool. Voor « Chansons sans paroles », laat Wouter zich begeleiden door enkele bevriende muzikanten waarmee hij al jarenlang samenwerkt, bijgestaan door enkele gastmuzikanten. Dit keer geen composities voor grote orkesten noch overweldigende arrangementen. Wouter kiest resoluut voor soberheid : een vijftiental indrukken in kleine muzikale miniaturen.

Wouter Vandenabeele is een internationaal erkend violist, arrangeur en componist. De productiviteit van deze in Gent wonende jonge Waaslander bereikte de afgelopen jaren ongekende hoogtes: hij speelde concerten aan de zijde van de Senegalese peulviolist Issa Sow, leidde het prestigieuze "Hadzidakis-project" voor de Olympische Spelen in Athene in 2004 (o.a. met de zangeres van Madredeus) Hij maakte een 20tal CD's, speelde al honderden optredens met "Ambrozijn" en zijn wereldorkest "Olla Vogala" en zat achter het Marokkaans-Vlaams project Brared "Ataï" met concerten in zowel Marokko als hier. Hij werkte samen in "Zuiderwind" (EMI) met Zuidafrikaanse muzikanten en speelde ook daarmee tal van concerten in België in Zuid Afrika.

Hij werkte samen met Steve Houben, Erik Vermeulen, Savina Yanatou, Philippe Thuriot, "Ex Tempore" en vele anderen... Hij speelt af en toe in de begeleidingsband van "Laïs" en is bovendien een gewaardeerd lesgever: als artistiek leider op het internationaal jongerenmuziekkamp Flanders Ethno, stage international d'été de Neufchateau voor de franse gemeenschap, jeunesse musicale in Cyprus, op de Folk- en Jazz-stages van Muziekmozaïek of als dirigent van de samenspelklas op de jaarlijkse zomerse volksmuziekstage in Gooik. Sinds september 2005 geeft hij ook les folkviool aan de muziekacademie van Sint-Niklaas en leidt hij het jongerenorkest "Transpiradansa".

Presentation

The travels and tales of Wouter Vandenabeele had to be told without using any words...

For « Chansons sans paroles », Wouter is accompanied by some friends musicians with which he worked already for years, assisted by some other guests. This time, it is not a question of compositions for large orchestras, nor of solemn arrangements. Wouter chose sobriety resolutely: about fifteen impressions in small musical miniatures... which talk to us.

Wouter Vandenabeele is recognized internationally as a violonist, an arranger and a composer. The productivity of this young men living in Ghent had reached tops these last years. He had played concerts at the sides of the Senegalese traditional violonist Issa Sow, he conducted the prestigious project "Hadzidakis" for the Olympic Games of Athens in 2004 (with the singers of Madredeus) He had recorded a score of CDs, had given several hundreds of representations with "Ambrozijn", "Olla Vogala" (his orchestra of world music), and in various projects: "Bared Ataï" with which it played in Morocco and in Belgium; « Zuiderwind » (EMI) in which he collaborated with South-African musicians (concerts in Belgium and South Africa)

He worked with Steve Houben, Erik Vermeulen, Savina Yanatou, Philippe Thuriot, "Ex Tempore"... In occasions, he plays with the band "Laïs". Wouter is also appreciated as a teacher in the musical training courses "Flanders Ethno", also in the summer academy of Neufchâteau, in musical schools of Cyprus, and in the training courses of music Folk and Jazz organized by Muziekmozaïek. He used to conduct the instrumental ensemble of popular music during the musical summer school of Gooik. Since September 2005, he teach folk violin in Sint-Niklaas academy and conduct the young orchestra : "Transpiradansa".

Présentation

Les voyages et récits de Wouter Vandenabeele ne peuvent se conter avec les mots, des chansons sans paroles...

Pour « Chansons sans paroles », Wouter est accompagné par quelques amis musiciens avec lesquels il travaillait déjà depuis des années, épaulés par quelques autres invités. Cette fois, il ne s'agit pas de compositions pour grand orchestre, ni d'arrangements solennels. Wouter a choisi résolument la sobriété : une quinzaine d'impressions dans de petites miniatures musicales qui nous parlent. Leurs mots sont notes qu'elles puisent au nuancier des émotions sensibles. Elles cheminent en nous pas à pas, au gré de leurs humeurs et des nôtres...tantôt tristes, tantôt légères et vagabondes... un véritable voyage !

Wouter Vandenabeele est reconnu internationalement en tant que violoniste, arrangeur et compositeur. La productivité de ce jeune Gantois a atteint des sommets ces dernières années. Il a joué des concerts aux côtés du violoniste traditionnel sénégalais Issa Sow. Il a dirigé le prestigieux projet « Hadzidakis » pour les Jeux Olympiques d'Athènes 2004 (avec entre autres les chanteuses de « Madredeus ») Il a enregistré une vingtaine de CD's et donné plusieurs centaines de représentations avec « Ambrozijn », « Olla Vogala » (son orchestre de musique du monde) et d'autres projets dont « Bared Ataï » avec lequel il a joué au Maroc et en Belgique ; « Zuiderwind » (EMI) en collaboration avec des musiciens sud-africains (concerts en Belgique et en Afrique du Sud)

Il a aussi travaillé avec Steve Houben, Erik Vermeulen, Savina Yanatou, Philippe Thuriot, "Ex Tempore"... Il accompagne à l'occasion le groupe « Laïs ». Wouter est également apprécié comme professeur lors des stages musicaux « Flanders Ethno », ainsi qu'à l'académie d'été de Neufchâteau, aux jeunesses musicales de Chypre, et aux stages de musique Folk et Jazz organisés par Muziekmozaïek. Il dirige la classe d'ensemble de musique populaire du stage d'été de Gooik. Depuis septembre 2005, il donne cours de violon folk à l'académie de Sint-Niklaas et dirige l'orchestre de jeunes : « Transpiradansa ».

Henk - folkforum.nl

Chansons sans paroles, het solo-album van de Vlaamse violist Wouter Vandenabeele, verruimt je blik. Opgegeroeid in de folk, maar klassiek geschoold, ontlokt hij aan zijn viool de meest aardse klanken, die gekleurd zijn door jarenlange samenwerking met muzikanten uit andere culturen. In zijn indrukwekkend genuanceerde speeltstijl leeft elke toon! Hij weet als geen ander het benodigde gevoel in zijn spel te leggen. En dan is er de kwaliteit van Vandenabeele als componist, die leidt tot beklijvende melodieën. Deze 'liederen zonder woorden' zijn zo sterk dat ze smeken om meegeneuried te worden.

Tot zijn achttiende woonde Wouter Vandenabeele in Lokeren. Toen - inmiddels alweer 18 jaar geleden - stortte hij zich in het Genste muziekleven en begon er een studie aan het concervatorium. Hij groeide uit tot dé folkviolist van België. Hij speelt in tal van formaties maar wordt vooral bekend als lid van Ambrozijn en als leider van de wereldbigband Olla Vogala. Met die groepen produceert hij een tiental cd's. In tal van speciale projecten - waarvan de meeste ook op cd zijn vastgelegd - werkt hij samen met klasse-muzikanten van over de hele wereld. Er volgen concerttrips door vrijwel geheel Europa, Afrikaanse landen, Griekenland, China, etc.

Alle inspiratie die hij in zijn internationale carrière opdoet leidt nu tot zijn eerste solo-album. Vandenabeele herschrijft alle indrukken in één muziektaal waarin klassiek, folk, Griekse, Arabische en Afrikaanse traditie samenkomen. Het resulteert in veertien stukken, van korte miniatuurtjes tot composities van ruim acht minuten. Soms heel beschrijvend, veel ruimte latend aan je verbeelding. Als een verhaal zonder woorden.

Soberheid primeert. Twee nummers worden enkel tokkelend op viool uitgevoerd. Geen breed uitgesponnen overweldigende arrangementen, maar transparante akoestische muziek om lekker ontspannen naar te luisteren; intiem, melancholiek, rustig, maar met de nodige dynamiek. En dat alles met een beperkt instrumentarium. Naast viool hoor je diatonische accordeon, contrabas, afrikaanse percussie, een hoddu (Afrikaanse banjo), een qanon (Iraakse zither) en een stem.

Alle composities zijn van Vandenabeele zelf op een opgeruimd walsje van bassist Arne van Dongen na en een vrije interpretatie van een indrukwekkende compositie van de bevriende accordeonist Philippe Thuriot. Sommige zijn al wat ouder zoals Chanson des Grecs, dat hij eerder als scottish speelde met Ambrozijn, of de Sarma-jig die hij in zijn begintijd als straatmuzikant speelde op de Korenmarkt in Gent. Nu klinkt-ie als Chanson du commerce heel anders in een Afrikaans jasje met terughoudende percussie op calabas en aards getokkel op hoddu.

Andere composities zijn van recenter datum zoals Chanson de Michel, op viool en accordeon met een verstild pizzicato intermezzo. De melodie is zo ijzersterk dat-ie het inderdaad verdient om later nog eens in een mini-versie terug te keren. Maar dan is de vioolpartij deels vervangen door de prachtige stem van Soetkin Baptist. De titel van dit nummer slaat op Michel van Achter van Home Records, het Luikse label dat zoveel bijzondere muziek een plek op cd gunt.

De gevoeligheid van Vandenabeeles vioolspel is frappant. Meteen in het eerste nummer Chanson triste laat hij zijn instrument huilen, daarbij ondersteund door de donksterste akkoorden uit een diatonische accordeon. Even verderop legt hij zoveel emotionaliteit in zijn spel tijdens de Chanson de Philippe (Thuriot) dat je als luisteraar de tranen onwillekeurig voelt opwellen. In de lage regionen klinkt zijn viool mahoniehout warm als een altviool, in de hoogste regionen zo breekbaar als een psalter.

Misschien wel het meest bezield klinkt-ie in het lange (8:22) afsluitende Chanson de Grasinus ou chanson pour la nuit. Soms lijkt de qanon, de Iraakse zither, er wel een kora (Afrikaanse harp) en Vandenabeeles viool een 1-snarige Afrikaanse Peulhviool. De hoddu zorgt voor een drone. De qanon legt een dromerige maar flonkerende basis voor warme meanderende vioolklanken. De qanon legt een brug tussen oriëntaalse en westerse klanken, als-ie ontwaakt uit zijn dromerigheid en overgaat in sprankelende dynamiek.

Vandenabeele omringt zich met zes collega's. Het zijn niet de minsten. Na zijn trips door Senegal werkt hij graag met muzikanten van daar. Nu gaat het om Malick Pathé Sow en Serigne C.M. Guey die hier wonen, dat wil zeggen in Brussel en Rotterdam.

Malick Pathé Sow stamt uit een oude familie van griots. Hij is een zanger/gitarist die vooral meedoet vanwege zijn meesterschap op de hoddu, een viersnarig gitaartje met een banjo-achtige klank. Hij werkt veel samen met Baaba Maal en leidt sinds een jaar of tien de band Le Welnere in Brussel.

Serigne Gueye woont in Rotterdam en is een van de meest gevraagde Afrikaanse percussionisten in de jazz-scene. Hij is voormalig lid van Gambiaanse formatie Ifang Bondy, lid van Sean Bergins' Mob, percussionist van het trio Système D van cellist Ernst Reiziger en van de groep Api Ini rond saxofonist Tobias Delius, waarmee hij drie jaar geleden de prestigieuze Boy Edgar Prijs won. Hij bespeelt allerlei percussie-instrumenten maar beperkt zich aan de zijde van Vandenabelee tot calabas en een duimpiano op een cajón-achtige klankkast.

De in Gent wonende Iraakse musicus in ballingschap, Osama Abdulrasol, zorgt voor een Arababische injectie op zijn qanun, een Iraakse 'zither'.

Vooral Anne Niepold op diatonische accordeon (ook Deux Accords Diront, Olla Vogala) speelt een belangrijke rol. 'De beste muzikante op dat instrument in België', zo kondigt Vandenabeele haar zonder overdrijving aan tijdens de cd-presentatie gisteravond in het Cultuur Centrum van Lokeren. Contrabassist Arne Van Dongen werkt ook al langer met Vandenabeele samen in Olla Vogala. Hij is eveneens succesvol in ondermeer het Woody Guthrie Project met Jan De Smet. En dan is er de talentvolle Soetkin Baptiste (Ishtar), die geen teksten zingt maar wier stem als extra instrument dient. Bovendien assisteerde zij tijdens de cd-presentatie op viool - evenals Anne Niepold op altviool! - Vandenabeele een van de twee pizzicato-stukken.

Voor alle lijstjes-makers komt deze cd te laat om op te nemen de 'beste van 2006', anders zou-ie beslist hoge ogen gooien. Maar voor hen nog een herkansing in 2007. De platenmaatschappij laat namelijk weten dat de cd officieel pas per 1 januari in de winkel ligt.

Tijdens de cd-presentatie tournee in januari doet Vandenabeele met begeleidingsband ook twee keer Nederland aan en wel op zondag 14 januari bij folkclub Twente en zondagmiddag 21 januari bij Folkcafé Paradox in Tilburg.

Henk - Waardering 9

Geneviève Massart

"Chansons sans paroles... et cependant elles parlent, elles nous parlent.
Leurs mots sont notes qu'elles puisent au nuancier des émotions sensibles.
Elles cheminent en nous pas à pas, au gré de leurs humeurs et des nôtres...
tantôt tristes, tantôt légères et vagabondes... un voyage tout en douceur!"

voilà ce que mon coeur en dit ...

Jak - folkroddels.be

Wouter Vandenabeele is al meer dan tien jaar één van de vaandeldragers van de Belgische folk, al is het begrip 'folk' veel te beperkt voor wat hij doet. Hij is natuurlijk vooral bekend als violist bij AMBROZIJN (en het nevenproject BALBROZIJN), als componist, dirigent en violist bij OLLA VOGALA (en het nevenproject BALLA VOGALA) en speelt als gastmuzikant bij o.a. LAÏS.

Op het moment dat we Wouter spraken was hij net terug van een tournee in China met OLLA VOGALA. De groep trad er o.a. op op een internationaal jazzfestival in de grootstad Nanjing (6 miljoen inwoners), maar verzorgde ook kleinere optredens op universiteiten. Ze kenden er veel bijval, vooral bij de studenten.

Eind december gaat er een '10 jaar Ambrozijn tournee' van start. Op het eerste optreden (in de schouwburg van Leuven) zullen er zo maar eventjes 20 zangers of muzikanten meedoen. Het is de bedoeling dat bijna iedereen die ooit meespeelde met Ambrozijn meedoet. Qua zang is dat b.v. Ludo Vandeau, Sylvie Berger, Soetkin Collier, Vera Coomans... Een dergelijk project vraagt natuurlijk heel wat voorbereiding.

Toch vond Wouter ook nog tijd om een soloplaat op te nemen. Die plaat wordt nu zaterdag voorgesteld op Winter In Dranouter (en zal vanaf dan ook te koop zijn). Daarna volgt ook een heuse tournee langs de belangrijkste folkclubs en culturele centra van 't land. Het is over die soloplaat dat we Wouter aan het woord laten:

De plaat heet 'CHANSONS SANS PAROLES'. Eerst waren we van plan om hem 'CHANSONS SANS PAROLE' te dopen. Dus met 'parole' zonder s langs achter. In het Nederlands is dit het best te vertalen als 'Liederen zonder spraak'. Na uitgebreide discussies met taalkundigen werd toch geopteerd voor 'paroles', of in het Nederlands 'liederen zonder woorden'. Ik koos voor die titel omdat de viool het instrument is dat de menselijke stem het dichtst benadert. Op de plaat staat de viool dan ook op de voorgrond. Er zijn heel wat gastmuzikanten, maar hun bijdrage is heel subtiel. Alle arrangementen staan ten dienste van het solo-instrument.

De stijl op de plaat is er één die de laatste jaren in mijn hoofd ontwikkeld werd. Ik ben veel bezig met folk, maar ook met jazz en klassieke muziek. Bovendien heb ik de voorbije jaren erg veel gereisd en gemusiceerd in Afrikaanse en Arabische landen en zelfs in China. Dat heeft allemaal zijn sporen nagelaten. Ik denk wel dat we deze plaat een folkplaat mogen noemen, maar de muziek erop laat zich niet beperken door de grenzen van de folk. Ik hou niet zo van de term 'wereldmuziek'. Die term werd namelijk in de jaren '70 uitgevonden door de platenmaatschappijen om alle albums die niet in de gebruikelijke hokjes pasten in het hokje van de wereldmuziek te kunnen stoppen. Zo wordt heden ten dage ook klassieke Indische muziek als 'wereldmuziek' beschouwd. Als je deze vreemde logica doortrekt moet je concluderen dat ook Bach wereldmuziek maakte... Maar soit, hoewel ik dus niet van de term wereldmuziek hou, veronderstel ik dat deze plaat ook als 'wereldmuziek' zal bestempeld worden.

Dat komt niet alleen door de composities, maar ook door de gastmuzikanten. Naast de 'Westerse' Anne Niepold (diatonische accordeon) en Arne Van Dongen (contrabas) spelen er immers vooral exotische muzikanten mee. Malick Pathé Sow is een Senegalese hoddu-speler. Een hoddu is een soort van Afrikaanse gitaar met drie snaren en zonder frets. De man woont nu in Brussel (en geeft er les bij Muziekpublique), maar speelde vroeger mee met hele grote muzikanten zoals Baaba Maal. Ik leerde hem kennen via het project Brussel-Dakar. Serigne C.M. Gueye is ook een Senegalees. Deze percussionist specialiseerde zich vooral op de Bongo en calabas. Hij woont nu in Amsterdam. Osama Abdurasol is er trots op van Babylon afkomstig te zijn. Hij woont echter al heel lang in Gent. Hij bespeelt de kanun. Dat is nog 't best te omschrijven als een Arabische cimbalon.

Tot slot is er ook nog een zangeres: ik leerde Soetkin Baptist kennen in Gooik. Ze studeert nu aan het Lemmens-instituut. Gezien de titel van de plaat mocht ze wel geen woorden zingen. Haar zang is puur instrumentaal.

Multiculturaliteit was vroeger ook al het handelsmerk van OLLA VOGALA. Er is geen sprake van een stijlbreuk tussen 'Chansons sans paroles' en Olla Vogala. Toch is de benadering anders. De nummers zijn nu veel eenvoudiger. In tegenstelling tot vroeger ligt de nadruk niet op virtuositeit, maar wel op sfeer. De muziek is ook heel rustig. Een aantal nummers die we opgenomen hebben haalden zelfs de plaat niet, niet omdat ze niet goed genoeg waren, maar omdat ze niet pasten qua sfeer. Wellicht kunnen we ze later nog wel eens gebruiken. Ik wou altijd al een melancholische plaat maken, pure luistermuziek die 't best gedegusteerd wordt samen met een goed glas wijn. Eerst wou ik me beperken tot pure folk. Wat rustige bourrées en aanverwanten. Uiteindelijk gebruikte ik nauwelijks traditionele nummers, en maakte nieuwe composities.

Ik heb de meeste nummers zelf gecomponeerd. Onze bassist Arne schreef ook een prachtig klein walsje. Ik gebruikte ook een compositie van Philippe Thuriot uit de cd 'valses' die hij samen met Catherine Delassalle maakte. Een prachtig nummer. Ik ben tevreden van onze versie al is het origineel natuurlijk onnavolgbaar. Tot slot recycleerden we ook een oud nummer van Ambrozijn: 'Homme De Koutalas'. Dit werd geschreven voor het project met Paul Rans ('De hertog van Brunswyk' in 2003). Toen ik het vier jaar geleden schreef werd ik geïnspireerd door een reis met mijn dochtertje. Intussen spelen we het nummer nog maar zelden met Ambrozijn, maar wel met Balla Vogala. En nu dus ook op 'chansons sans paroles'.

Dieter van den Bergh, Brabants dagblad 19-01-06

Reeds op zijn 36e is Wouter Vandenabeele het kopstuk van de Vlaamse folkscene. Spil van Ambrozijn,Balbrozijn en Olla Vogala, geliefde gast bij Think of One, Jaune Toujours en vast lid van de live-band van Laïs.

Ook internationaal is zijn ster rijzende. Zo leidde hij bij de Olympische Spelen in Athene een prestigieus wereldmuziekproject. Op zijn solodebuut brengt de Gentenaar instrumentale verhaaltjes, verteld door de viool, waarmee hij inmiddels vergroeid is. Filmische composities geïnspireerd op reizen, in een moeilijk te duiden niemandsland tussen folk, klassiek en wereldmuziek, een stijl vergelijkbaar met wereldorkest Olla Vogala.

Maar dit keer geen grootse arrangementen, maar subtiel en sobere, maar niet minder sfeervolle miniatuurtjes met Grieks, Arabisch en oosters bijsmaakje. De Vlaming krijgt hulp van zangeres Soetkin Baptist, die zingt zonder woorden, een Irakese citerspeler, accordeoniste Anne Niepold en de Senegalese gitarist Malik P. Sow, compagnon van Baaba Maal en landgenoot/percussionist Serigne Gueye (Ifang Bondi).

Ton Maas, Volkskrant (NL), 11 januari 2007,
4 van de 5 sterren

Spaarzaam begeleid weet violist Wouter Vandenabeele aanstekelijke beelden op te roepen van denkbeeldige oorden, geholpen door de fabuleuze opnamekwaliteit die het huismerk is van dit kleine label.

Annick Joossen - Metro

«Herbie Hancock mag er zeker zijn»

Violist Wouter Vandenabeele, actief bij Olla Vogala, Ambrozijn en graag geziene gast bij Think Of One, is een bezige muzikale bij. Zijn nieuwste project en laatste cd is getiteld «Chansons sans paroles» en omvat enkel instrumentale nummers. 'Miniatuurtjes' noemt hij het zelf, geïnspireerd door de vele reizen die hij maakte. We peilden bij hem eens naar welke groepen zijn concertavond mogen opluisteren.

«Mijn ideale concertavond zou in elk geval heel eclectisch klinken, met een mengeling vanjazz, rock, klassiek en folk. Ik zou zeker kiezen voor Damien Rice: ik hoor wel graag muziek met veel strijkers. Bovendien weet ik dan zeker dat mijn vriendin ook meekomt.»

«Verder mag l'Arpeggiata zeker niet ontbreken, met Lucilla Galeazzi en Philippe Jarroussky. Vorig jaar gaven ze een schitterend concert in Flagey in Brussel. Het publiek liet hen 4 of 5 keer terugkomen. Ik ben ook gek van oude muziek. Soms ligt die merkwaardig dicht bij folk. Lucilla Galeazzi is een fantastische zangeres uit Rome. We hebben het geluk gehad om met haar te mogen samenwerken in Griekenland.»

«Een van de beste concerten die ik ooit gezien heb, was Herbie Hancock op het Blue Note festival enkele jaren geleden Die mag zeker terugkomen, maar dan wel met dezelfde energie en groep. Het eerste halfuur speelden ze toen een magische jam waarin al zijn klassiekers de revue passeerden. Ze waren er naar het schijnt zelf niet goed van.»

«Voor de jam in de foyer achteraf had ik gedacht aan een line-up met Yorgos Koros (Griekse violist), Jean Francois Vrod (Franse folkviolist), Luc Pilartz (Wallonië) en Abboud Abdel'Aal (Egypte).»

jehe - Soundcheck - Metro

En nu iets helemaal anders. Wouter Vandenabeele speelt als violist bij Vlaamse folkgroepjes als Ambrozijnen Olla Vogola, maar laat zich op zijn solo-project van een heel andere kant zien. De titel van zijn klassieke debuut 'Chansons sans paroles' dekt de lading volledig, al wordt er wel gezongen - maar dan woordeloos. De muziek is klassiek met een warme touch.

Vandenabeele is duidelijk geen purist, en dat werkt voor de niet-klassieke luisteraar. De logische strijkers krijgen op gezette tijden gezelschap van onconventionele instrumenten als een qanun, die klinkt als een oosterse luit. Ook de stemmen klinken onklassiek, wat het geheel des te aantrekkelijk maakt. (jehe)

SASKIA TÖRNQVIST - Het Parool ****

De Vlaamse violist/componist/arrangeur Wouter Vandenabeele (1970) kampt al jaren met een bomvolle agenda. Hij leidt niet alleen de wereld-bigband Olla Vogala, maar drukt ook zijn stempel op andere Vlaamse folkformaties als Ambrozijn en Laïs. Spraakmakend was zijn eretaak bij de laatste Olympische Spelen, toen hij van het Griekse ministerie voor Cultuur de opdracht kreeg om een aantal liederen van de grote Hadzidakis te arrangeren en die met Olla Vogala uit te voeren in het Atheense Melina Mercouri Theater. De reactie was, naar het schijnt, unaniem: Vandenabeele mocht dan wel een Vlaming zijn, maar de Griekse Ziel had hij een voltreffer bezorgd.

Dat Vandenabeele zelf over een heel oude ziel beschikt, daarvan getuigt deze cd. In deze veertien Chansons sans paroles boort hij in zichzelf de diepere lagen aan, waar de stilte overheerst en de tijd lijkt te zijn gestold. Elk chanson lijkt een sepiakleurige herinnering. Soms breekt er een bleek zonnetje door, wat de zaak er nog weemoediger op maakt. De begeleiders excelleren in soberheid en terughoudendheid. Vandenabeeles eenzaam flakkerende viooltonen krijgen er een vreemde gloed door. Na drie keer de hele cd luisteren is het moeilijk terugkeren naar de gewone wereld.

Gerald Van Waes - www.psychedelicfolk.com ****

I already wrote more than once about the amazement from the time when I had seen the young talent of Wouter Vandenabeele, and his violin playing and ability to improvise (in his early period with Dearest Companion, which later became Ambrozijn . Once he finished conservatorium he mostly was busy with his own world folk project Olla Vogola and later with Trioviool, and as part of various projects (Musicazur,..) and as guest with many groups and musicians.

This is his real first solo work which is more like a large but modest classical composition with a folk chamber flavour, and with just here and there a world folk element (like Senegal Rhythms on the sixth track, and a tango flavour here and there, and an eastern/middle eastern flavour of improvisation on the last track). The music is in fact very often as moody and spherical as a slow tango, within the context of the chamber music, somewhat poetic, excursion) lead by violin, with double bass (Arne Van Dongen), accordion (Anne Niepold), the Senegalean Serigne C.M.Gueye (percussion, I guess on the 6th track), Malick Pathé Sow (hoddu), Osama Abdurasol (quanun, wonderful on the last track) (who I know from his Melike project), and Soetkin Baptist (wordless vocals).

This project is like a story without words after preferering to express the experience from his (musical) travels (which were for educative purposes and to perform) : France, Germany, Holland, China Taiwan, Estland, Ireland, Poland, Greece and Senegal.

A very moody album.

Georges Tonla Briquet - MazzMusikaS 063

Wouter Vandenabeele is de man die folk in Vlaanderen een nieuw volwassen gezicht gaf en meteen het geheel extrapoleerde naar een niveau waar de link met volksmuziek uit de rest van de wereld een evidentie lijkt. Op die manier maakte hij duidelijk dat Vlaamse folk ook wereldmuziek is.

Na zijn medewerking aan tientallen projecten en als lid van o.a. Ambrozijn en Olla Vogala moest het er ooit eens van komen dat hij ook op de proppen kwam met een eigen solo-cd. Het werd een verrassend werkstuk. Verrassend in die zin dat het geen copieus 'smorgasbord' geworden is dat samengesteld werd met elementen uit de diverse cultu-ren waar hij de laatste jaren mee in contact kwam. Het is veeleer een geraffineerd veertien gangen festijn met als rode draad zijn geliefkoosd instrument, de viool.

Chansons Sans Paroles bevat veertien mozaïekjes gedrenkt in nevelen van melancholie. Het is tevens een reis door tijd en ruimte die teruggaat tot de middeleeuwen waarbij invloeden uit zowel de klassieke traditie als uit het verre oosten de specerijen vormen van Wouters eigen composities. Hij bewijst hier op grandioze wijze dat een paar muzieknoten veel meer zeggen en een hoop meer inhoud hebben dan de watervallen van gegevens waar we dagelijks via hippe communicatie-middelen mee overstroomd worden.

Luister en bewonder.

www.moorsmagazine.com

On connaît le violoniste Wouter Vandenabeele pour ses rencontres avec d'autres cultures (sénégalaise, marocaine, sud-africaine...), sa participation à Ambrozijn et Olla Vagala et ses nombreuses collaborations. Le voici en formation réduite, proposant 14 compositions dans des arrangements sobres qui mettent en valeur des rêveries multiculturelles d'où émergent ci et là une jig, une valse ou un délicat menuet.

Avec Arne Van Dongen (contrebasse), Anne Niepold (accordéon), Seigne C. M. Gueye (percussions), Malick Pathé Sow (hoddu), Osama Abdurasol (qanun) et Soetkin Baptist (voix), il nous fait planer hors du temps, par une musique expressive qui n'a effectivement nul besoin de paroles.

www.moorsmagazine.com

Wouter Vandenabeele is al zeer lang actief in de Belgische folkscene. Als het ergens interessant wordt is hij er meestal wel te vinden. Het is dan ook geen wonder dat er nu ineens een soloplaat van hem uitkomt bij het avontuurlijke label homerecords.be. Toch zal het voor iedereen die hem kent van Olla Vogala, Ambrozijn en andere projecten en bands die vooral zijn uitbundige kant lieten zien een verrassing zijn om te horen wat deze meesterviolist hier presteert.

Het is een album geworden met instrumentals, zoals de titel al aangeeft - Chansons Sans Paroles, liedjes zonder woorden. Er wordt heel af en toe wel gezongen, maar dan inderdaad zonder woorden, een melodielijn die tegelijk door de zangeres en de violist wordt gevolgd, met soms ronduit verbluffend resultaat. Dat geldt ook voor de momenten dat Vandenabeele zijn viool als tokkelinstrument gebruikt. Dat levert adembenemend mooie muziek op waarbij de viool als tokkelinstrument een opvallend markant eigen geluid blijkt te produceren. Prachtig.

De muziek is ingetogen, rustig, gedragen, maar heeft één belangrijke kwaliteit die je bij new agemuziek vergeefs zult zoeken. Vandenabeele weet namelijk in elk nummer een spanningsboog te creëren. En dat niet alleen - hij weet het hele album een spanningsboog te geven, waardoor je als toeschouwer op het puntje van je stoel zit te genieten. De muziek is daardoor tegelijk spannend en melancholiek. En zijn muzikale gasten heeft hij, zo lijkt het, gekozen op hun vermogen diezelfde spanning in stand te houden. Of het nu gaat om de sublieme accordeoniste Anne Niepold, om de oudspeler (alhoewel, op het hoesje is geen sprake van een oud, dus het zal een verwant snaarinstrument zijn), de fenomenale bassist Arne van Dongen of de percussionist, ze spelen allemaal op het scherpst van de snede.

Ondertussen moeten we ook de prachtige melodieën niet vergeten, want Vandenabeele kan niet allleen tokkelen op zijn instrument, hij kan ook met lange halen voluptueuze, meeslepende melodielijnen uit zijn instrument toveren. Alle composities zijn overigens van zijn hand. Ook de oriëntaals klinkende nummers. Muziek om met volle overgave verliefd op te worden. Een juweel van een album.

Peter Vantyghem, De Standaard, 10 februari 2007

Violist Wouter Vandenabeele laat met zijn eerste soloalbum Chansons sans paroles diep in zijn ziel kijken.

Afrika

Wel heel erg geslaagd is Chansons sans paroles , de eerste soloplaat van Wouter Vandenabeele. De cd bevat veertien eigen composities van de violist, die liederen 'zingt' zonder effectief te zingen. ,,Chanson pour se distraire'' en ,,Chanson de Katharina'' vertellen verhalen zonder woorden. Ze zijn ook de weerslag van een passie die Vandenabeele in het voorbije decennium kon ontwikkelen dankzij zijn muziek: reizen.

Wouter Vandenabeele was de voorbije jaren in toenemende mate betrokken bij projecten die hem geregeld in China en Taiwan brachten. Hij reisde naar Zuid- en West-Afrika en arrangeerde muziek van Manos Hadjidakis voor een hommage aan de Griekse componist.

Griekenland werd een van zijn belangrijkste invloeden. Meermaals hoor je in de chansons de kleur en de heel aparte gevoeligheid van het vioolspel uit de Griekse, Armeense en Turkse muziek. ,,Ik kende die al lang uit de Arabische muziek'', legt de violist uit, ,,maar die wereld is voor mij onbereikbaar. Griekenland en Turkije liggen dichterbij. Daar kon ik iets leren. Een manier van spelen die ik niet kan omschrijven. Het is alsof een schrijver plotseling een heel nieuwe taal ter beschikking krijgt, met veel nieuwe woorden en mogelijkheden.''

Hij leerde de nieuwe stijl door veel muziek na te spelen, telkens weer, maar ook en vooral door nieuwe mensen te leren kennen in de bezochte regio's. Zo sleten zijn oude ideeën af om plaats te maken voor nieuwe mogelijkheden. ,,Ik had deze plaat tien jaar geleden nooit kunnen maken'', zegt hij. ,,Ik verstopte me vroeger achter virtuositeit. Maar ik heb veel geleerd. En ik wil absoluut niet weer jonger zijn.''

Even belangrijk voor zijn ontwikkeling was zijn ontdekking van West-Afrika. Vandenabeele trok jaren geleden al naar Senegal voor een project rond Vredeseilanden. ,,Het klikte niet. Ik wilde meteen weer naar huis. Maar ik moest blijven. Na enkele dagen ging de wereld daar voor me open. Sindsdien ben ik er al zeven keer geweest. Vooral in Noord-Senegal en Mali.''

Wat hij daar opstak, laat zich niet in wooren vangen, maar je hoort het meteen in zijn chansons. De muziek laat alle ruimte aan de zanger (de viool dus), en bereikt een eenvoudige perfectie die je niet onder de knie krijgt door ervoor te studeren. ,,Mijn conservatoriumkennis was daar waardeloos'', zegt hij. ,,Ze spelen heel repetitief en krachtig. Ik ben mee gaan spelen en dat lukte. We hebben al veel samen gespeeld, tot in de grote Londense concertzalen. Ze houden van mijn manier van spelen.''

Hij was zo wijs zijn Afrikaanse vorming niet musicologisch aan te pakken. ,,Ik ken de theorie niet en wil hun muziek ook helemaal niet begrijpen. Ik ben een ervaringsdeskundige geworden. Zo is die muziek in mij geslopen. Chansons sans paroles is een soort symbiose van alles wat ik leerde. Ik heb de theorie van de westerse klassieke muziek geleerd, maar door mijn contacten met Turkse en Afrikaanse muziek heb ik geleerd wat de romantiek bij ons allemaal heeft doen verdwijnen.''

Hans-Marten Post, Weekend Plaza

Prachtig kleinood van bij ons. U kan violist Vandenabeele kennen van bij Ambrozijn, Olla Vogala of Laïs maar die namen zetten u op het verkeerde been. Deze cd bevat eenvoudige instrumentale composities met net zo goed een accordeon, een beetje zigeunerweemoed als wat Arabische krullen. Warm en behaaglijk, voor al wie cd's van Yann Tiersen of Madredeus in de kast heeft. En dat walsje van bassist Arne Van Dongen is niet het enige nummer dat smeekt om gebruikt te worden in een film of tv-serie.

Antoine Légat - Newsle/itter nr. 113 van januari-februari 2007

*Concerti die we in januari en februari 2007 mochten meemaken...

In de N9 zagen we op zaterdag 13 januari "Chansons sans paroles", het programma van duizendpoot Wouter Vandenabeele. Samen met de mensen van de cd (op één na) schitterde Wouter op zijn viool met naast zich de functionele Anne Niepold (de helft van Deux Accords Diront...dan ken je ook haar instrument!) en Arne Van Dongen (Olla Vogala) op staande bas. Een zeer aangename verrassing waren de West Afrikaanse artiesten Serigne (percussie) en Malick Pathé Sow (hoddu = snaarinstrument)

Niet zo veel volk, maar niemand zal zich dit beklaagd hebben, zeker niet door de inbreng van zangeres Soetkin Baptist (Ishtar), één van de fraaiste (geoefende) zangstemmen die ons land rijk is en iemand van wie wel nog heel veel gaan horen, want het meiske kan alle genres aan, oogt goed en is een waar podiumbeest, al was haar inbreng ditmaal gefocust op ballades.

VZW 't uilekot

In zijn nieuwste CD 'Chansons sans paroles' heeft Wouter Vandenabeele zich uitgekleed. De man achter de grote arrangementen van Olle Vogala en anderen houdt het nu bij een intieme striptease. Je moet er wat aan wennen, maar de naakte violist en zijn vrienden zijn méér dan te pruimen. Wouter werd vooral bekend van zijn werk bij Ambrozijn en Olla Vogala en maakte tijdens de jaren negentig ook deel uit van De Vieze Gasten. Wouter ging evenwel zijn eigen weg en liet zich vooral opmerken door talrijke smeltpartijen: vermengingen van folk en wereldmuziek. Ter dien gelegenheid ging hij regelmatig in Afrika, Griekenland en andere inspiratie opdoen, leermeesters ontdekken, bestaande traditionals opnieuw interpreteren.

Op deze CD geen bombastische uitbarsting van muzikaal geweld, geen feestelijke fanfare of adembenemende duel tussen muzikanten maar een ingetogen, minimalistische omkadering van de songs. Een mens moet zich ook eens wat kunnen inhouden, moet Wouter gedacht hebben. En eerlijk gezegd, een eerste beluistering na het live-concert in 't Uilekot, was inderdaad vreemd.

In de eerste twee nummers (Chanson Triste, Chanson de Serigne) klinkt een deels dromerige deels ijle tristesse die je nodig hebt als je je slecht voelt maar vaststelt dat de tranen niet willen komen. Zachte percussie ondersteunt viool. Een compositie van Philippe Thuriot houdt deze stijl aan en verdonkert hem nog wat, doet denken aan de onderwereld met wat straaltjes zon er in.

Chanson pour se distraire geeft wat lichtvoetigheid na zoveel weemoed en met Chanson du commerce terroriseerde Wouter de modale Sarma-ganger die de laatste single van K 3 kwam kopen. Mooi op ritme gezet in een samenspel met de hoddu van Malick Pathé Sow. Arne Van Dongen begeleidt normaal op contrabas en zorgde op de CD voor een Walske. In Chanson de Katharina zit onze man , denk ik, op het vliegtuig met een schoon madam naast zich die in slaap valt op zijn schouders. Aan de muziek te horen blijft het allemaal vrij sereen. Zéér mooi vond ik de Chanson des Grecs, roept het samengaan van schoonheid en eenzaamheid op die je kan bekruipen op zo een eiland.

Dit effect wordt af en toe versterkt door het inzetten van de stem van Soetkin Baptist (Ishtar), ook al zonder paroles. Anne Niepold speelt ontzagwekkend accordeon en verandert tijdens het concert in een lang gerekte mooie gevoelskramp. De zachte percussie van Seringe Gueye geeft sfeer. Op qanun is er verder nog Osama Abdurasol.

De Cd sluit af met het acht minuten durende Chanson de Grasinus waarop de qanun in het middelpunt staat. Méér van hetzelfde vat maar overgoten met een saus van rozenwater en zilveren sterretjes.

Wouter Vandenabeele heeft met zijn CD een verzameling beklijvende uitgeklede liedjes in mekaar geperst die ook eerder uitbundige muziekliefhebbers zal bekoren. Alleen, niet doen als je lief net vertrokken is! Of net wel, het kan ook helpen.

Sylvie Godefroid - SABAM

La chanson de Wouter Vandenabeele, violoniste reconnu par-delà les frontières géographiques et les clivages musicaux, n'est pas une Chanson triste. Loin s'en faut. C'est au contraire une Chanson de l'histoire qui continue pour ce jeune Gantois ayant e.a. dirigé le prestigieux projet Hadzidakis pour les Jeux Olympiques d'Athènes en 2004.

Ce sont Des chansons sans paroles qui empruntent à la musique l'éveil des sens et des histoires à raconter. A se raconter. C'est une Chanson pour se distraire, lui dont la productivité a atteint des sommets ensoleillés ces dernières années !

Rappelons pour l'anecdote que ce compositeur prolixe a enregistré une vingtaine de CD's et a donné plusieurs centaines de représentations avec Ambrozijn, Olla Vogala (son orchestre de musique du monde) et d'autres projets dont Bared Ataï avec lequel il a joué au Maroc et en Belgique.

La chanson de Wouter Vandenabeele, c'est un disque aux quatorze plages accueillantes. On connaissait déjà son penchant notoire pour ses rencontres avec d'autres cultures (sénégalaise, marocaine, sud-africaine...), on rencontrera sur cet opus ses innombrables rêveries multiculturelles qui se traduisent, ici et là, par des compositions pour le moins expressives.

La chanson de Wouter Vandenabeele, c'est aussi la Chanson de la fille qui a passé une bonne soirée, ou la Chanson de Michel. C'est aussi et avant tout le fruit savoureux d'une collaboration avec une équipe de professionnels. On découvrira, outre l'auteur au violon et aux compositions, Arne Van Dongen (double basse), Anne Miepold (accordéon), Serigne C.M. Gueye (percussions), Malick Pathé Sow (hoddu), Osama Abdurasol (qanun) et Soetkin Baptist (voix).

Willi Rodrian - FOLKMAGAZIN Vol. 270

Lieder ohne Worte - "Chansons sans paroles" heißt diese CD aus dem Hause Homerecords aus Belgien. Das Cover zeigt eine Spaziergängerin, die sich im vorübergehen in den Fenstern eines Geschäftes spiegelt. Das gibt die Grundstimmung der CD des Violonisten Wouter Vandenabeele vor.

Alles was die Geige so hergibt, vom "chanson triste" bis hin zum "chanson du commerce" gestaltet das Ensemble die Kompositionen von W. Vandenabeele lautmalerisch zu Klanggemälden, die Stimmungen und Bilder hervorrufen. Das lädt ein zu einem verträumten Spaziergang durch die Gassen der Altstadt, man schließt die Augen und lauscht die instrumentalen Chansons wie einem Roman, der einen in die fremden und doch so vertrauten urbanen Welten der Quartiers der Großstädte entführt.

Jean-Luc Matte, Trad Magazine 112

...
Une qualité que l'on retrouve sur le CD du violoniste et compositeur Wouter Vandenabeele dont je ne saurais décrire le contenu mieux que ne le fait l'introduction de son livret : « Les voyages de Wouter Vandenabeele ont engendré des récits qui ne peuvent se conter avec des mots : des chansons sans paroles... ».

Autour de lui, pour dessiner les croquis musicaux de ces carnets de voyage, pour tracer des esquisses plutôt que de chercher à reproduire en fac-similé quelque musique locale, cinq musiciens dont les instruments sont autant de nuances différentes au service du peintre et une discrète chanteuse dont la voix, sans paroles, se fait aussi instrument. Un CD qui partage avec le précédent (et avec « Gardadvergur »(1)), une même inspiration omniprésente, au sein de la moindre note, du moindre timbre...

Je ne peux que vous souhaiter de partager le plaisir de se laisser toucher ainsi directement au coeur, sans répit, mesure après mesure, notamment sur ces tempos lents sur lesquels vient inexorablement se caler votre respiration.

(1) Deux Accords Diront « gardadvergur »

Mondomix n°21

Encore peu connu en France, le Gantois Vandenabeele est au Bénélux une référence comme violoniste, compositeur et arrangeur. Loin de sa création Hadzidakis pour les JO d'Athènes 2004, il réunit ici des amis musiciens en petit comité, et cet orchestre de poche opte pour la sobriété.

Violon, contrebasse, accordéon, percussions, hoddu et qanun (ainsi qu'une vocaliste sur quelques titres) créent en toute liberté des notes qui voyagent, des récits improptus, des... chansons sans paroles. Paroles superflues tant les mélodies sont riches. Orient, Asie, Maghreb, Afrique, Europe, on visite en arabesque et pizzicato ce que Wouter nous dévoile de sa riche inspiration.

Un CD qui convient à ces jours où nous submerge une humeur vagabonde.

JY.A.

Eelco Schilder - New Folk Song n° 111

Wouter Vandenabeele is voor het grote publiek natuurlijk vooral bekend van de Belgische top formatie Ambrozijn en Olla Vogala. De afgelopen jaren is hij betrokken geweest bij vele muzikale projecten en heeft hij heel wat landen doorkruist.

Op zijn solo cd "Chansons sans paroles" laat hij zich inspireren door deze reizen en projecten en vertelt hij, zonder woorden natuurlijk, zijn eigen verhaal. Het resultaat is een intieme , rustieke cd van grote klasse. Vanaf de eerste toon in het trieste openingsnummer "Chanson triste", weet Vandenabeele me helemaal in te pakken. De composities zijn sober gearrangeerd en minimaal, maar zeer doeltreffend van opbouw. Zijn muziek is bij vlagen filmisch, zoals in "Chanson de Katherina", dan weer jazzy, zoals in "Chanson de Michel", maar altijd indringend.

Van grote meerwaarde vind ik het accordeonspel van Anne Niepold, die de kunst verstaat om een belangrijke stempel op het geluid van een nummer te drukken zonder de voorgrond van de viool over te nemen. Ook het basspel van Arne van Dongen geeft kracht aan de muziek op precies die momenten waar het nodig is.

"Chansons sans paroles" zijn niet alleen liedjes zonder woorden, het is ook muziek waar ik stil van word en met mijn ogen dicht helemaal in weg kan zakken.

Ron Janssen - Diatonisch Nieuwsblad n°85

Ambrozijn-violist Wouter Vandenabeele een muzikale duizendpoot die vol zit met inspiratie-volle projecten. Zo ook op deze solo-cd waarop hij vakkundig op de trekharmonica wordt begeleidt door Anne Niepold. Laatstgenoemde speelt op zowat tweederde van de cd een meer dan belangkijke rol.

Het vioolspel van Vandenabeele is wondermooi. Hij strijkt diep in de snaren en haalt daarmee een heel warme en volle toon uit zijn instrument. Vandenabeele luistert veel naar Aziatische en Afrikaanse muziek waarbij instrumenten worden gebruikt die gelijkenis vertonen met de Westerse viool. Die interesse speelt door in de speelstijl van Vandenabeele. Hij haalt heel gemakkelijk een Oosterse of Afrikaanse sfeer erbij, door de strijktechniek aan te passen op de daar gebruikte speeltechnieken.

Op dit solo-album horen we allemaal melancholische verhalen zonder tekst. Melancholie voert de boventoon, maar ook de passie waarmee gespeeld wordt. Vandenabeele experimenteert met allerhande invloeden, maar ondanks dat heeft het album een Franse inslag. Naast de Castagnari van Niepold horen we Arne Van Dongen op contrabas, Osama Abdurasol op Egyptische harp, Malick Pathé op Afrikaanse banjo, Serigne Gueye op percussie en Soetkin Baptist vervult een vocale rol. Ieder chanson is toegedicht naar een persoon of situatie en even komt de Chanson De Michel terug, maar dan in een andere vorm.

De tijdsduur van ieder deel varieert van één tot acht minuten. Heel mooi, zoals alle instrumentale dichtwerken zijn gebundeld in een volgorde. De variatie is groot, maar de melancholie blijft. Wederom bewijst Vandenabeele een rasmuzikant te zijn, die weet waar hij voor staat.

Dries Delrue - New folk sounds n°112

Op viool zingt hij liedjes zonder woorden.

De eerste solo-plaat van Wouter Vandenabeele, "Chansons sans paroles", kreegt terecht uitstekende recensies. Maar Vandenabeele is al jaren bekend als leider van de band Olla Vogala en als de violist bij Ambrozijn. Wie het over "folk" heeft in Vlaanderen en Nederland kan niet om Vandenabeele heen. Alleen het opsommen van zijn veelvuldige activiteiten in folk en wereldmuziek vergt meerdere pagina's. We haden een gesprek met hem. De vraag hoe hij tot die muziek gekomen is was voldoende om hem ruim een uur over zijn passie te horen vertellen. We watten zijn enthousiast verhaal samen.

Het begon bij het kerkorgel en de oude muziek.
In het gezin Vandenabeele te Lokeren was muziek belangrijk. Als kind werd Wouter gefascineerd door de geweldige klank van het kerkorgel. Hij hield er een blijvende liefde voor oude muziek aan over. Maar thuis hoorde hij ook andere muziek. Moeder hield van Frans chanson, vader van jazz. Zijn oudere broers luisterden ondermeer naar de Beatles. Bij Wouter was het vooral de oude muziek die hem boeide, minder het romantische vioolrepertoire. Het volgen van muziekles was in het gezin Vandenabeele vanzelfsprekend. In tegenstelling tot de meeste kinderen, deed Wouter dat erg graag. Zelfs de notenleer een muziektheorie vond hij boeiend. Het was alsof hij een geheime kamer vol schatten ontdekte. Denkend aan het orgel had hij het liefst piano geleerd, maar dat instrument hadden ze thuis niet. Een viool daarentegen nam weinig plaats in en was bovendien gemakkelijk te huren. Zo is viool zijn instrument geworden
Op zijn achttiende had Wouter het liefst verder muziek gestudeerd. Maar in 1988 meenden zijn ouders dat een unversitair diploma meer zekerheid zou bieden en Wouter werd ingeschreven aan de Gentse universiteit.


Hoe Ieren de viool bespelen klonk als een openbaring, Jean-françois Vrod evenzeer.
Een universiteitsstad als Gent heeft natuurlijk meer te bieden dan cursussen. En natuurlijk ontmoette een muzikant als Wouter er vooral andere muzikanten, ook onder zijn studiegenoten Burgerlijk Ingenieur. Al vlug werd er een groepje gevormd. Hij ontdekte er ook de volkmuziek. Het horen van Ierse muziek en de manier waarop Ieren viool spelen openden voor hem een nieuwe muziekwereld. Die "huilerige" vioolklanken klonken hem volledig nieuw en tegen alle regels van het conservatorium in. Wouter ging naar Ierland op muziekstage. Maar hij leerde er meer door zelf mee te jammen, s'avonds in de pubs. Na vier jaar studeren wilde hij een sabbatjaar nemen, want die ingenieurstudies boeiend hem echt niet. Hij wilde fulltime met volkmuziek bezig zijn. Dat kon, indien hij ook zelf voor zijn inkomen instond. Dat lukte hem in 1992 vrij aardig door in de Veldstraat te Gent een halfuurtje per dag Vivaldi te spelen. De grote concurentie van straatmuzikanten uit de Balkan bestond toen nog niet. Na dat jaar werd hij opnieuw ingeschreven als student voor het vijfde jaar, maar na een dag hielde hij de ingenieursstudies voor bekeken. Wouter Vandenabeele voelde dat muziek in zijn lijf een leden stak. Naast een opleiding jazzviool aan het conservatorium volgde Vandenabeele ook wat in de Vlaamse folk gebeurde. Nog meer dan van de muziekstages te Gooik genoot hij van de uitstekende stages in het Waalse Neufchâteau. Daar ontmoette hij Jean-François Vrod die met Franse folk uit de Auvergne weer een nieuwe manier van viool spelen liet horen. Hij leerde in die tijd Tom Theuns kennen die voor de Indische muziek gewonnen was. Zelf reisde hij vaak naar het Frankrijk van Vrod. Hij maakte ook kennis met de Turkse muziek in zijn straat. Uit die verschillende invloeden en het vele musiceren in Gentse theatertjes en café's, groiede de idee om een groep te vormen. In de muzikale smeltkroes die Gent was, waar veel geleerd werd door het samenspelen, ontstond de zeventien man sterke goep Olla Vogala. Een eenmalig bedoeld concert tijdens de Gentse Feesten van 1997 werd zo opgemerkt, dat verscheidene organisatoren Olla Vogala wilden boeken en Folkfestival Dranouter toonde meteen interesse om de live-opname van het concert op zijn label MAP-records uit te brengen. Olla Vogala heeft voor Vandenabeele de poort geopend naar heel veel latere projecten. Ondertussen was hij, samen met Tom Theuns en nog beginnend accordeonist Wim Claeys, ook gestart met Ambrozijn. Eerst zongen twee jonge meisjes mee, Jo Van Bouwel en Soetkin Collier. Maar na het horen zingen van een franse ballade door Ludo Vandeau tijdens een theatervoorstelling, werd hem voorgesteld Ambrozijn te vervoegen.

Afrika: wat een ontdekkeing! En de Italianen!
Vanaf 2001 werd Vandenabeele veel gevraagd als medewerker aan projecten. Het begon met "Het Project" in Tilburg, samen met o.a Paul Rans en Marc Hauman. Een bijzondere compositie-opdracht kreeg hij voor de Handelsbeurs te Gent die, bij de opening van de nieuwe concertzaal op 27 september 2002, een originele productie wilde brengen met verschillende muziekgenres die bij hen vaak aan bod kwamen. Vandenabeele wist zowel klassieke musici als jazzmuzikanten en folksingers samen te brengen onder de naam "Metafor!". Voor wie die uitvoering meemaakte blijft het een onvergetelijke muzikale avond. Uiteraard ook voor Vandenabeele zelf. Een ander bijzonder project was zijn eerste reis naar Senegal in opdracht van de NGO Vredeseilanden. Toen hij in Dakar aankwam was zijn eerste gevoel "Ik werk niet verder mee aan dat project, ik wil naar huis". Maar eerst in Casamance, in het Zuiden van het land waar het project plaats vond, maakte hij een bocht van 180°. Onmiddelijk begon hij te jammen met die muzikanten. Via de muziek raakte hij het hart van de mensen en zij het zijne. Daar leerde hij dat je die muziek niet moet leren te begrijpen, niet moet analyseren. Je moet het spelen. Velen hebben geprobeerd deze muziek te notuleren, maar dat gaat niet. Hun noten passen niet in onze maatschema's. Het was voor Vandenabeele alsof hij een nieuwe miziektaal leerde. Later heeft Isso Sow, een virtuoos op de peulviool die naar Brussel was meegekomen, hem les gegeven in die muziek. Sindsdien werkt Vandenabeele geregeld samen met Afrikaanse muzikanten en wordt hij ook door hen gevraagd om samen te spelen en hun muziek te arrangeren.

Nog een bijzondere herinnering voor Vandenabeele zijn de projecten die hij uitwerkte voor het Festival van Vlaanderen in de Bijloke te Gent. Wat een plezier was het om met Lucilla Galeazzi samen te werken. Wat een charisma gaat er van die dame uit! Ze werkte ook mee aan het fel geloofde Hadjidakis-project dat Vandenabeele uitwerkte ter gelegenheid van de Olympische Spelen te Athene in 2004. Galeazzi suggereerde hem bij een volgend project ook samen te werken met de Napolitaanse zanger en de mandolinspeler Luciano Catapano. Over zijn ontmoeting met die man vertelt Vandenabeele een mooi verhaal.
"Vooraleer zijn medewerking toe te zeggen wilde Catapano mij ontmoeten. Ik dus naar Napels. Op weg naar Catapano's huis stopte hij aan een tomatenmarkt. De wijze waarop hij de tomaten uitzocht en lang discussieerde met de verkopers is voor mij onvergetelijk. Bij hem thuis maakte hij een maal klaar met die tomaten, in gekruide olie gebakken. Nooit heb ik lekkerder tomaten gegeten. Hij stelde voor om op een plein een strijkkwartet dat Mozart speelde te gaan beluisteren. Met een versleten T-shirt waarop "Jazz New Orleans" gedrukt was en een plastic-zakje onder de arm, want hij was er zeker van dat het zou gaan regenen, kwam hij daar aan midden die vele Italianen in keurige maatpakken. Maar Catapano leek daar zo goed bekend dat wij een plaats kregen op de eerste rij. Na het concert trokken we naar een restaurantje. Wij hadden die hele tijd nog niet over het project en zijn eventuele deelname gesproken. Plots legde Catapano zijn hand op mijn arm en zei:"Bene". "wat bene?" vroeg ik. Hij had besloten mee te werken".

Ik vond mijn eigen muziek en kon ze nu op cd uitbrengen.
In die verscheidenheid aan muziekstijlen ontdekte Vandenabeele zijn eigen muziek. Bij het dirigeren van muzikanten wil hij niet te veel leiden. Hij ziet zichzelf daarbij veeler als eindregisseur, die de muzikanten hun eigen ding laat doen en er voor zorgt dat alles samenvloeit. Meestal komen daar verrassend mooie dingen uit te voorschijn. Gaandeweg is zijn eigen speelstijl ook vootdurend veranderd. Hij heeft geleerd dat een viool moet zingen. Zingen is voor Vandenabeele de meest logische manier van musiceren. Dat leert hij ook aan zijn leerlingen op de muziekschool. "Wanneer je een melodie eerst zingt vooraleer je hem wilt spelen, klinkt alles veel logischer. Muzikant kan je nog worden op latere leeftijd, maar het is belangrijk dat je als kind hebt gezongen.Zie naar Zigeuners en Joden. Wat een rijkdom aan muziek brengen die niet? Het zijn volkeren die heel veel zingen van kindsbeen af. Op viool kan je alle manieren van zingen nabootsen, zonder de woorden weliswaar, en dat is het wat ik doe. Vandaar dat ik 'Chansons sans paroles' een erg geschikte titel vind voor mijn solo-cd".

Het is Michel Van Achter van Home-records die met het voorstel kwam om een cd te maken waarop het vioolspel van Vandenabeele met eigen composities de basis zou zijn. Die klank te kunnen aanvullen met de contrabas van Arne Van Dongen, met de qanun van Osama Abdurasol, met de hoddu van Malick Pathé Sow en met nogSS een paar instrumenten en stemgeluid van bevriemde muzikanten, betekende voor Vandenabeele het verwezenlijken van een droom.
"Op deze cd", zegt hij,"heb ik mijn vioolspel, zoals ik het de laatste vijfjaar heb ontwikkeld, ten volle kunnen laten klinken. Ik maakte iets dat helemaal naar zijn zin is. Het is muziek die echt van mij is." Wij kennen het plezier daarnaar te kunnen luisteren.

KLARA muziekprijzen 2007

De cd Chansons Sans Paroles van Wouter Vandenabeele is geselecteerd voor de Belgische KLARA muziekprijzen 2007 in de categorie wereldmuziek.

Vandaag zijn in een marathonuitzending alle cd's en dvd's op een rij gepresenteerd. Daarna zijn ze nog de hele maand door in de Klara-programma's te beluisteren.

De feestelijke prijsuitreiking vindt plaats op zaterdag 1 december 2007 in de Bijloke in Gent (B).

idea - folkroddels.be

Nominatie Klara Muziekprijzen 2007 (Folkroddel)

Chansons sans paroles, de 1ste solocd van Wouter Vandenabeele, is genomineerd voor de Klara- Muziekprijzen 2007. Meer info over de nominatie op: http://php.klara.be/muziekprijzen/2007/

Mocht je dit pareltje nog niet beluisterd hebben of nog geen concert bijgewoond hebben, ga dan zeker eens de muziek beluisteren en de vele recensies doorlezen ...via de site van het label Homerecords.be die de cd uitbracht: http://www.homerecords.be/francais/wouter/chansons_sans_paroles.php

Uit al zijn projecten en reizen groeide de behoefte om een verhaal te vertellen. Een verhaal zonder woorden . . . 'Chansons sans paroles' . . . Een verhaal dat verteld wordt door een viool (het instrument dat volgens Wouter het dichtst bij de menselijke stem ligt) begeleidt door enkele muzikantvrienden waarmee hij al jarenlang samenwerkt, en enkele gasten. Dit keer geen composities voor grote orkesten, dit keer geen overweldigende arrangementen. Neen, Wouter kiest resoluut voor soberheid: een vijftiental kleine indrukken in kleine miniatuurtjes. Eigen melodietjes die Wouter nog niet kon gebruiken in één van zijn andere projecten, even een werk van een andere muzikant (bv. Loss van Philippe Thuriot) en zelfs enkele traditionals.