• Accueil
• Catalogue
• Contact
• Liens
• Radio

Nederlands
English

Présentation

Mr Diagonal and the Black Light Orchestra est une formation musicale qui se situe aux confluents des traditions du music-hall anglais et du mouvement surréaliste belge. Formé en 2005, basé à Bruxelles et composé de cinq musiciens, le Black Light Orchestra se distingue par un univers intrigant et drôle où la rigueur musicale est au service de l'absurde.

Le compositeur/leader du groupe est le pianiste-chanteur écossais Daniel Barbenel, alias Mr Diagonal. Il écrit une musique où la pop anglo-saxonne (celle des Beach Boys, des Beatles...), l'harmonie « fin de siècle » et le rock'n roll énergique forment un ensemble homogène, décalé et merveilleux.

Les textes, quant à eux sont autobiographiques (My Life is a Broken Bicycle), d'inspiration « rock chrétien » (Jesus was a Hippy), historique (Florence Nightingale), ou font part des réflexions de l'auteur sur les animaux (Busy Bee, A Happy Kangaroo upon the Moon, Space Bunny...).

Mr Diagonal est accompagné par quatre musiciens (le Black Light Orchestra) :
Grégoire Tirtiaux : saxophone baryton, basse électrique, voix.
Quentin Manfroy : flûtes, basse électrique, voix.
Eric Bribosia : claviers, voix.
Yannick Dupont : batterie, vibraphone, glockenspiel, électronique, voix.

Sur scène, il n'est pas rare que les musiciens interprètent les personnages des chansons. Il est donc possible d'assister à des danses d'abeilles ou de chorégraphies de panneaux de signalisation routière.

Présentatie

Mr Diagonal and the Black Light Orchestra is een muziekgroep die zich plaatst tussen de music-hall traditie en het belgishe surrealisme. Opgericht in Brussel in 2005, gevormd door vijf muzikanten, The Black Light Orchestra onderscheidt zich met een intrigerende en humoristische wereld waarin muziek en absurditeit mekaar ontmoeten.

De leader en componist van de groep is schotse zanger/pianist Daniel Barbenel, alias Mr Diagonal. Hij schrijft muziek waarin anglo-saksische pop (van de Beach Boys, de Beatles, ...), de « end of century » harmonie, en de enrgetische rock'n'roll een homogeen geheel vormen, zo gedecaleerd als fantastish.

De teksten zijn autobiografisch (My Life is a Broken Bicycle), geïnspireerd door « christlijke rock » (Jesus was a Hippy), historisch (Florence Nightingale), of beïnvloed door de auteur's bedenkingen over dieren (Busy Bee, A Happy Kangaroo upon the Moon, Space Bunny...).

Mr Diagonal speelt met vier muzici (The Black Light Orchestra) :
Grégoire Tirtiaux : baryton saxofoon, electrische basgitaar, zang.
Quentin Manfroy : fluiten, electrische basgitaar, zang.
Eric Bribosia : piano's, zang.
Yannick Dupont : drums, vibrafoon, glockenspiel, electroniek, zang.

Bij optredeingen kan het gebeuren dat de muzikanten ook personages uit de liedjes interpreteren. Men kan dus wat meemaken, zoals een bijendans of een choregrafie van verkeerspannelen.

Presentation

The musical group the "Black Light Orchestra" is an inspired marriage between 2 unusual traditions: British music-hall and Belgian surrealism. Founded in 2005, based in Brussels and composed of 5 musicians, the BLO's music is intriguing and droll, where musical rigor is placed firmly at the service of the absurd.

The Scottish singer-pianist-composer Daniel Barbenel, whose songs and compositions are influenced equally by music-hall, english pop and classical music, is accompanied by 4 musicians: saxophones, flutes, keyboard, drums and vibraphone. An assortment of unusual objects completes the musical landscape; percussion, toys and analogue electronics all contribute to the unexpected and joyful atmosphere of their concerts.

Among their recent achievements: music for Belgian national TV, a comic operetta, 2 TV shows broadcast in Japan, an album for homerecords.be (distributed in Europe and the USA), and conference-concerts on the saxophone, instrument invented at Dinant in Belgium. The Black Light Orchestra has recently collaborated with the Chinese artists Xiao He and Song Yujhe on and original soundtrack for the classic silent film The Goddess by Yonggang Wu, screened at Cinema Nova, Brussels.

On a cold evening in March this year, a friend wrote me this urgent mail: "One of the best bands ever is playing at Super Deluxe tonight and apparently, I'll be joining the performance as a 'Street Sign'! Drop by if you can !" I thought that sounded weird enough to give it a try. Although the promised love-act between a one-way and a stop-sign eventually didn't take place, I still became the biggest fan of the Black Light Orchestra. Pursuing research into the fascinating field of negative harmony, these Belgian performers are certainly everything you need to celebrate life: funny, sentimental, loud, delicate, original, heartbreaking and overall: strange! Now, they are back in Tokyo after a one month Japan tour to perform one last time. Charter the next airplane around the corner and be sure to make it to the event this Thursday! [...] Black Light Orchestra played almost every night on their one month Japan tour - from the most un-known back-street-basements to amazing-set-up-venues such as The Bridge in Osaka [...]

Holly Moors - moorsmagazine.com

De merkwaardigste muziek die ik de laatste tijd ben tegengekomen komt van de Belgische Mr Diagonal en zijn Black Light Orchestra. Het is een wat weerbarstig plaatje dat op momenten nog het meest aan uit de bocht vliegende Britse vaudeville doet denken. Het doet soms ook wat denken aan muzikale excentriekelingen als Thelonious Monk of The Duke of Ook, niet zozeer in hoe de muziek klinkt, maar in de basishouding die door Mr Diagonal (Dan Barbenel) gehanteerd wordt.

Dat kan licht hysterische uitbarstingen opleveren, maar ook mildkomische nummers, en altijd weer worden er muzikaal verrassende zijwegen ingeslagen. Surrealistisch en absurd, maar muzikaal zit het allemaal zeer goed in elkaar, al is deze cd niet aan te raden als achtergrondmuziek. Dit is muziek die de aandacht opeist, en als je die ook geeft hoef je je geen moment te vervelen. Een heerlijk idioot plaatje. Luister maar eens naar de verrukkelijke waanzin van A Happy Kangaroo Upon The Moon.

Bij het hoesje zit overigens een stickervelletje met gekleurde cirkeltjes, zodat je het hoesje naar eigen inzicht aan kunt passen.

Jean-Luc Matte - infosmumuses

Comme ce CD est vraiment hors sujet dans ces infos dédiées aux musiques trad., je ne peux vous en faire une chronique à part entière mais je ne me résous pas à ne pas au moins citer un CD qui m'a été envoyé. La présentation indique qu'il s'agit d'un cd entre musical anglais et surréalisme belge, cela résume effectivement assez l'ambiance musicale, à condition d'y ajouter une petite touche de rock dans la voix par ci par là.

Une mention particulière pour la pochette très sobre mais livrée avec quelques gommettes pour la personnaliser.

Gerald Van Waes - progressive.homestead.com

I never had so many contradictory first confrontations with music as with this band and release. The first quick listen I thought it was something really special, like with an avant-garde or at least very original personal approach to Broadway theatre or something, while a second time I found it hopelessly pretentious, because of its rather philosophically-empty lyrical absurdity and directions, but perhaps this last aspect of unfolding an escapist world in theatre no matter what its purpose is, is something which a theatrical world in a spotlight on its own automatically is dealing with, especially when one man comes too much into a solo focus (as writer, organiser, leader and singer, ego, giving introductions as well), more than the play and a concept behind the music itself (except in unity with this), this becomes a personal escapism, which others can still enjoy completely. And indeed it does not matter much if we are taken away into a different world with no other purpose than music, as a complete alternative to real expressions, this can work as a powerful alternative world as well. Besides, the music itself is highly ambitiously arranged, and very well performed.

On "My Life is a broken bike" the singer sounds like David Bowie doing Berthold Brecht/Kurt Weil (Bowie did this, successfully, long ago), which is a compliment, and which I think is a deliberate style variation on this, as a strong performance accompanied by piano only. This goes over in a well arranged track (with the band), with certain circus-like themes too. The music then varies from chamber-rock over jazz/poprock ("Zarrinqx") to even well composed / played baroque arrangements (on "Busy Bee"), with the voice changing shape as if dealing with different characters and personalities, just like different aspects of the same magic projection on stage. Of course, "I'll be a kangaroo on the moon for you" sounds a bit absurd, while "my life is a broken bike" is more imaginable, in general all forms of imaginations are emphatically imaginable like astral projections of an ambitious ego. I am sure live this will be well entertaining for those who look for an evening of music hall entertainment.

Jean-Pierre Goffin - Vers l'Avenir

Mr Diagonal and the Black Light Orchestra, ce serait la bande-son d'un Monthy Python qu'on ne serait pas étonné ...

Ce chanteur-pianiste écossais - Mr Diagonal, Dan Barnebel dans le civil - à l'humour anglais décalé, fait son trip entre rock anglais, music-hall et opéra-bouffe, accompagné de quatre allumés de chez nous.

Extravagant à l'audition, sans doute désopilant sur scène.

Dani Heyvaert - Mazzmusikas 093bis
MAZZMUSIKAS HATS OFF: ALL HITS, NO MISSES !!!

U bent, zo mag ik aannemen, onderhand vertrouwd met de catalogus van dit op en top Belgische label. Buiten de lijn-tjes kleuren is één van de basisopdrachten die Michel Van Achter en zijn kompanen zich tot doel gesteld hebben en met de release van deze cd slagen ze meer dan ooit in die taak.

Mr. Diagonal, de aangespoelde Schot Dan Barbenel, is zeer prettig gestoord en muzikaal bijzonder onderlegd. Hij heeft zich omringd met een viertal andere jonge honden, die al even vatbaar zijn voor muzikaal experiment als Barbenel zelf. Muzikaal vertaalt zich dat in een cocktail van filmische en aan vaudeville herinnerende songs en fragmenten, drijvend op de piano en de bezwerende stem van Bar-benel, die meer dan eens aan Tindersticks doet denken, maar evengoed beelden oproept uit de ragtime en de Monk-jazz.

De teksten van Mr. Diagonal zijn redelijk ver over de top. Ik verdenk hem ervan opgevoed te zijn op een dieet van Broothaers, Duchamp en Magritte. Op deze plaat is niks wat het lijkt en elke keer je ze beluistert, hoor je weer wat anders. Al met al leidt dat tot een superverrassend blijvende topplaat. Eens je door het pantser van de grilligheid heen bent, ontdek je zuivere muzikale pracht (zoals bvb. in On The Station met zijn heerlijke fluitarrangement) en tekstuele hoogstandjes (zoals in opener My Life Is A Broken Bicycle of A Happy Kangaroo Upon The Moon). Variatie is troef: nu eens wordt er stevig gerockt (Zarrinqx), dan weer denk je aan de live begeleiding bij een stomme film (Ri-ver Of Light).

Kijk, ik wéét dat dit een gevaarlijke vergelijking is, maar ik durf hier en nu hardop stellen dat Mr. Dia-gonal niks minder of niks méér is dan de wettige erfgenaam van Van Dyke Parks. Wie ooit diens Tokyo Hotel of Song Cycle aanschafte, zit met deze prachtplaat aardig in de buurt. Overigens alle lof voor de 'jonge honden': zij laten Mr. Diagonal klinken zoals hij moet klinken: fris, verrassend, excentriek en avontuurlijk.

Maar wel absoluut onmisbaar voor wie oren aan zijn hoofd heeft!

Dani Heyvaert - Mazzmusikas 093bis
MAZZMUSIKAS HATS OFF: ALL HITS, NO MISSES !!!

You should by now be acquainted with the catalogue of this top Belgian label. Michel Van Achter and co. resolutely stray from well-trodden musical paths, and with this CD they have scored yet another bulls-eye.

Mr. Diagonal, aka the shipwrecked Scot Dan Barbenel, is very pleasantly dotty and musically over-endowed. He has surrounded himself with 4 young dogs as eager as himself for musical adventure. Musically this translates as a cocktail of cinematic songs and a fragmented vaudeville underpinned by the Barbenel piano and voice, that makes us think more than once of the Tindersticks, but also brings to mind ragtime and monk-jazz.

Mr. Diagonal's lyrics are completely over-the-top. I suspect him to have been raised on a diet of Broothaers, Duchamp and Magritte (3 Belgian surrealists). On this disc nothing is what it seems, and each listen brings fresh discoveries. This amounts to an astonishing record. Once you have pierced the outer shell, you discover a core of pure musical splendor (e.g. "On the Station" with its delightful flute arrangement) and textual masterpieces like the opener "My Life is a Broken Bike" and "A Happy Kangaroo upon the Moon". Variety is the key-word: one moment it's the kicking surf-rock of "Zarrinqx", the next we're in the soundtrack of some dumb movie ("River of Light").

Look, I know this is a dangerous comparison, but I am willing to stick my neck out and say loud and clear that Mt Diagonal is no more nor less than the rightful heir of Van Dyke Parks. Whoever knows and loves his Song Cycle or Tokyo Hotel (Tokyo Rose) is not far from the universe of this delightful record.

Special praise for the "young dogs" who let Mr. Diagonal sound as he must sound: fresh, surprising, eccentric and adventurous.

Absolutely indispensable for all who have ears on their head!

Sylvie Godefroid - Sabam Magazine
Interview surréaliste : M. Diagonal & The Black Light Orchestra

Il est des formations plus surprenantes que d'autres. Des personnalités atypiques à souhait. Il est des interviews qui, d'emblée, prennent la couleur de l'étrange et de la fantaisie. Formation musicale aux confluents des traditions du music-hall anglais et du mouvement surréaliste belge, M. Diagonal & The Black Light Orchestra livre ses secrets...

Qui est Daniel Barbenek ?
Daniel Barbenek est un activiste breton, actuellement en prison à Nantes. Daniel Barbenel, par contre, est un type écossais atypique, vivant en semi-liberté à Bruxelles.

Et par rapport à M. Diagonal & The Black Light Orchestra, qui êtes-vous ? Quels sont les autres membres du groupe ?
Yannick Dupont-ek, Quentin Manfroy-ek, Eric Bribozia-ek, Grégoire Tirtiaux-ek et moi, Daniel Barnebelek. Nous soutenons la cause bretonne par la non-violence et la méditation...

Quel est le concept de votre projet ?
Nous sommes réunis au début pour faire une comédie musicale ésotérique, voire incompréhensible, sur la mythologie privée de M. Diagonal. Depuis, nous avons jeté les costumes (sauf celui du bourdon) mais nous gardons un esprit de pop innocent, improbable et drôlement profond. Une émanation récente du Black Light Orchestra est le Black Light Connection, une espèce de micro festival composé de combinaisons de plus en plus absurdes des cinq membres.

En quoi pouvons-nous parler de surréalisme belge ?
En vélo ou en dromadaire...

Quels sont les thèmes explorés ?
Les animaux phosphorescents et l'industrie laitière...

Le ton est donné ! Pour en savoir plus sur l'univers décalé et merveilleux de M. Diagonal & The Black Light Orchestra, rendez-vous sur la toile ou sur le disque !

FT - Accroches n°31

Disons le tout de suite: cet album est un OVNI. Mais de ceux qu'on aimerait voir atterrir plus souvent dans son "mange-disques".

Un album qui peut vous faire passer du rire aux larmes mais qui vous laissera surtout sans voix. La musique laisse place à l'imaginaire, à une image plutôt cocasse : celle d'une comédie musicale à la Tim Burton, où dans un cabinet déglingué, Tom Waits et Captain Beefheart se partageraient la scène, accompagnés d'une fanfare big band qui jouerait un boogie déjanté. Le tout présenté par Mr Loyal/Diagonal, alias l'écossais Daniel Barbenel. Pourtant sa musique reste terriblement mélodique grâce, notamment, à l'omniprésence du piano. Jonglant avec les références, Mr Diagonal parvient à coupler ballade hypnotique et arrangements soignés (« On the Station ») avec un morceau façon B.O. de vieux James Bond "Zarrinqx".

Une graine de folie bienvenue !

Isabelle & Kobe - wouter en het Circuscafé

Mr. Diagonal, de aangespoelde Schot Dan Barbenel, is zeer prettig gestoord en net als zijn bandleden, the Black Light Orchestra, muzikaal bijzonder onderlegd. Zij nodigen ons uit op een cocktail van filmische en aan vaudeville herinnerende songs en fragmenten, drijvend op de piano en de bezwerende stem van Barbenel, die meer dan eens aan Tindersticks doet denken.

We vinden onszelf terug op een persoonlijk bezoek aan zijn museum van Engelse pop, galactische glamrock, ragtime en rijmpjes uit het bejaardentehuis. Eens je door het pantser van de grilligheid heen bent, ontdek je zuivere muzikale pracht en tekstuele hoogstandjes.

Het wordt hoedanook een ontspannende en betoverende avond van 'after after dinner rock 'n roll'!

Isabelle & Kobe - wouter en het Circuscafé

Mr Diagonal, the Scotsman Dan Barbenel, is slightly eccentric and musically as well grounded as the members of his band. They invite us to a cocktail of filmic songs and fragments, that sometimes remind of vaudeville, floating on the piano and the enchanting voice of Barbenel, that makes us think of Tindersticks more than once.

We find ourselves on a personal visit to his museum of English pop music, galactic glam rock, ragtime and geriatric nursery rhymes. Once through the armour of whimsicality, you discover the pure musical splendour and textual tour de forces.

Anyway, it will be a relaxing and enchanting evening of 'after after dinner rock and roll'.

folkforum.nl

Dit quintet uit Brussel wordt aangevoerd door de Schotse pianist Mr Diagonal (Dan Barbenel), die vocaal het nodige in zijn mars heeft. Zijn stem varieert minstens zo sterk als het muziekgenre, dat gaat van Beach Boys tot Frank Zappa en van Beatles tot Thelonious Monk. Soms klinkt-ie donker als 'n Henk Hofstede van de Nits, of maf als 'n Tom Waits, dan pakt ie weer theatraal uit passend in Brits vaudeville variëté. Hij spreekt je enkele keren persoonlijk toe met een komisch geaffecteerd Engels accent.

Songtitels als My Life is a Broken Bicycle, Jesus was a Hippy of A Happy Kangaroo upon the Moon zijn al even absurdistisch als de muziek, die echter met de nodige precisie en bezieling wordt uitgevoerd. Uitgekiende composities met onverwachte wendingen. Je kunt het zo gek niet bedenken, het gaat van intieme pianoklanken tot bombast, van symphonisch tot draaiorgeltje, van music hall tot scheurende bariton sax.

Antoine Légat - mazzmusikas 102bis

Begin maart verscheen bij Home Records BBB, de eerste cd van Mr. Diagonal & The Black Light Orchestra. We zijn van het la-bel gewend om platen te horen van doorgaans binnenlands talent dat elders met geen geweld een contract kan krijgen, wegens ver van de begane paden, lees ‘niet commercieel’. Maar platenbaas Michel Van Achter is geen businessman met zelfmoordneigingen, maar een man met veel vakervaring, inzicht in iemands capaciteiten en een visie. Die visie is even simpel als dwingend: geef mensen met talent een forum. Dat krijg je op termijn dubbel en dik terug.

Als je spreekt van vreemd, grillig, eigenzinnig, dan stond de Schot Dan Barbenel op de eerste rij toen God ieder van ons naar zijn beeld en gelijkenis voorzag van kwaliteiten en gebreken. BBB is een barokke wervelwind van ongewone liedjes met onverwachte wendingen, dynamiekverschillen en tempowisselingen, borrelend dus van de auditieve ideeën en met teksten die ver buiten het al-ledaagse liggen, ergens tussen zoo en jungle, ergens tussen Britse music hall, vaudeville en Belgisch surrealisme, tussen Delvaux, Magritte en Charlie Chaplin, maar met een rock ’n roll hart. Hits levert zoiets niet op, maar het genereert wel de aandacht van lie-den uit het vak. Hoe Barbenel in ons land, vermoedelijk in Luik, beland is, is ons onbekend. We hoopten hem aan de tand te kun-nen voelen voor of na zijn Aalters concert, maar al hebben we gepraat, de tijd was te kort om daar dieper op in te gaan.

Mr. Diagonal concerteerde inderdaad op de Vlaamse feestdag in de tent op De Pietberg, heuveltje aan de spoorweg in Aalter (Fa-timastraat), een zomerse zegen die ons elke vrijdag van juli tot augustus verblijdt met een leuk en/of interessant concert in een prachtige omgeving. De grote circustent kijkt immers uit op een echte vallei waar de zonsondergang op goede dagen nauwelijks onderdoet voor die bij Kaap Sounion in Griekenland. Zeer democratische prijzen, de wekelijkse ontmoeting met gelijkgestemde zielen en de feeërieke nachtverlichting doen de rest. De Pietberg is een privé initiatief van Kobe en Isabelle Labarque, die op deze unieke wijze hun liefde voor muziek belijden. Broer Wouter Labarque (VRT) zorgt voor programmering en geluidsversterking, beide uitstekend.

Berichten over jolige visuele attracties en auditieve hoogstandjes tijdens de shows van Mr. Diagonal & The Black Light Orchestra gingen hun komst vooraf. Dat lijkt ideaal voor een circustent. We vermoeden echter dat het precies de geografie van die tent be-lette dat de band uit de bol ging. Maar erg is dat niet: het draait ‘m om de muziek, niet? Meteen al maar meegeven dat het concert niet het verrassingseffect bood van de cd. Zie overigens bespreking van collega Dani Heyvaert in MazzMusikaS # 93bis (zo leest u het ook eens bij een kenner!). De reden voor onze milde kritiek is dat Mr. Diagonal, al heeft hij ons overtuigd van zijn potenti-eel, er de spanning (nog) niet constant weet in te houden. Trefzekere, knotsgekke, zinderende, humoristische passages wisselden af met periodes waarin de aandacht niet voldoende gaande werd gehouden. Het werkte ook niet naar een climax toe: deel 2 ver-volgde deel 1 zonder dat beetje méér. Dat is volgens ons louter en alleen op rekening te schrijven van het tekort aan live ervaring. Mits veel op te treden komt hij er wel achter wat het beste marcheert. Slaapverwekkend werd het nooit, want het ging nooit onder een bepaald niveau. Natuurlijk niet, want op één nummer na, de zielsmooie liefdesverklaring Black Butterfly (met de pakkende, herhaalde zinsnede ‘rare, precious and beautiful’), bracht de groep de volledige BBB, en die band deed dat heel behoorlijk (Eric Bribosia keys; Quentin Manfroy fluiten; Gregoire Tirtiaux saxen; Yannick Dupont percussie). De hele zoölogie van de plaat pas-seerde de revue: dolgedraaide apen, blije kangoeroes, kleine rode pony’s, ruimtekonijnen, luipaarden die zichzelf mooi vinden, middernachtelijke melkboeren, bezige bijen, olifanten en vlinders, mummies. Zijn songs wemelen van de referenties naar be-roemde personen: Elisa Doolittle (uit My Fair Lady), Florence Nightingale, Benny Hill, Nessie, Mr. Impossible (eigenlijk een klein purperen ventje, als we dat goed hebben), en zelfs Jezus, die een wel erg ironische gospelbehandeling onderging.

De humor van deze Schot sluit wonderwel aan bij wat onze Waalse medebroeders zo waarderen (en dat bedoelen we absoluut niet denigrerend!) en is niet zonder referenties naar Angelsaksische rolmodellen als Bonzo Dog Band, Grimms, The Scaffold en de al aangehaalde Benny Hill (die hoor je a.h.w. aan het ‘werk’ in de snelle passages van Midnight Milkman). Grappig zijn de twee ‘Klarinet Sonates’, pure slapstick, waarin alleen de timing nog iets kan verbeterd worden. We waren ook geamuseerd door zijn mimiek en zijn stemgebruik, van laconiek Britse ‘slang’ tot een dreigend gebrul, waarbij je denkt aan de tirades van die andere merkwaardige Schot, Alex ‘Vambo’ Harvey zaliger (Sweet 17). Tegenover onze beginkritiek staat dus veel goeds. De balans werd beslist nog positiever dankzij het bisnummer. River Of Light, ook op cd een fraai moment, was een heerlijke veelstemmige uit-smijter, tegelijk teder en koddig, op dit late uur en deze bijzondere plek.

Geef Mr. Diagonal een club waar hij met zijn toffe bende een paar maanden elke avond kan performen, zodat hij ook als uitvoerend artiest de knepen leert. Maar wacht u daar vooral niét op om kennis te maken met de cd.

Christian Valeix - Trad Mag n°121

Confluence du music-hall anglais et du mouvement surréaliste belge sur le label éclectique homerecords.be. En début d'écoute, on pense à une panne des appareils. M... ! C'est quoi cette blague ?!? En fait, c'est un effet voulu qui a fait son effet...

Mr Diagonal est "the nickname of" Daniel Barbenel, dont la photo surgit sur le CD, notre facétieux belge étant surpris en pleine lecture sur la cuvette des toilettes... The Black Light Orchestra s'est formé en 2005 avec Bruxelles pour base. Ce décor mis en place, on se régale. Un zeste de fraîcheur et d'espièglerie disperse tout ennui. L'absurde et la rigueur se marient avec efficacité.

Ce n'est pas du tout de la musique trad, mais pourquoi bouder son plaisir ?

Magazin für Folk, Lied und Weltmusik

Das schräge Quintett aus Brüssel um den Scottischen Pianisten und Sänger Daniel Barbenel versteht sich als Verschneider gegensätzlicher Traditionen: britischer Music Hall und belgischen und belgischen Surrealismus. Das geht nicht inzag ins Ohr, macht aber zunehmend spab - der sich mit ein paar Trappistenbieren sicher noch steigen lässt!